Wróciłam dziś snem do tamtego dnia, który miał być świętem życia i dnia. Świeczki na torcie jeszcze tliły się, a ja pierwszy raz poczułam czym jest cień. Pamiętam każdą sekundę i łzę, jakby czas zatrzymał wtedy bieg. Szeptałam cicho: zostań jeszcze tu, nie odchodź proszę właśnie dziś. Nie odchodź dziś, nie w moje urodziny, jeszcze chwilę zostań obok mnie. Twoje łzy spadały cicho na poduszkę, a ja błagałam – walcz, proszę, walcz. Minie rok w tę niedzielę od tamtej chwili, a ja wciąż przeżywam to jak wczoraj. Na nadgarstku znak nieskończoności – Twoja miłość została ze mną tu. Poruszałeś ustami, choć zamknięte miałeś oczy, jakbyś chciał zostawić jeszcze słowo. Między życiem a ciszą stałam ja, trzymając Twoją dłoń najmocniej jak się da. I został po Tobie mały ślad, złota bransoletka – Twój ostatni dar. Noszę ją, gdy tęsknota budzi się, jakbyś nadal był gdzieś obok mnie. Nie odchodź dziś, nie w moje urodziny, jeszcze chwilę zostań obok mnie. Twoje łzy spadały cicho na poduszkę, a ja błagałam – walcz, proszę, walcz. Minie rok w tę niedzielę od tamtej chwili, a ja wciąż przeżywam to jak wczoraj. Na nadgarstku znak nieskończoności – Twoja miłość została ze mną tu. Mówię do Ciebie czasem w myślach nocą, jak wtedy gdy trzymałam Twoją dłoń. Może gdzieś po drugiej stronie ciszy wciąż słyszysz mój głos. Nie odchodź dziś, nie w moje urodziny, tamten dzień wciąż żyje we mnie sam. Choć minął rok, serce wciąż pamięta Twoje łzy i ostatni dar. A znak nieskończoności na nadgarstku przypomina mi każdego dnia, że miłość nawet po drugiej stronie nigdy się nie kończy… trwa. Nie odchodź dziś, proszę nie dziś, nie w moje urodziny… Twoje łzy spadały cicho, a świat zatrzymał się na chwilę. Minie rok w tę niedzielę, wiem, a ja wciąż stoję tam przy Tobie. Na nadgarstku nieskończoność — a w sercu wciąż Twoje imię.