kiedy w drzewach już się drzemie i kurczy się świtaniem świat byłoby razem pójść przyjemnie nie oglądając się na wiatr w zrodzony zawiłością los śnić dawne dziś naiwne mgły ze wspomnień z kiedyś ważnych trosk odtworzyć zapomniany ryt który splecie w dwóch kolorach pochmurny dzień i miękkość słów a między usta włoży morał pocałuj do utraty tchu