Bo miłość jest jak pralinki — w pudełku skryta, niepozorna, każda inna, każda pełna sekretów słodszych niż wspomnienia. Jedna ma smak pierwszego spojrzenia, druga — cichego „zostań jeszcze”, trzecia rozpływa się powoli jak dotyk, co znika, lecz trwa. Są też takie z nutą goryczy, co uczą, że serce to nie szkło — pęka, lecz skleja się światłem i znów potrafi kochać. Więc sięgam w ciemno, bez wahania, choć nie wiem, co kryje się w środku — bo właśnie w tej niepewności najbardziej smakuje miłość.