Żegnajcie, światła latarń przyuliczne strażniczki, złote słońce, srebrny księżycu, jego towarzyszu. Dzień dobiega końca, noc nadchodzi, gdzie jestem zmuszona do snu kiedy tylko usłyszę dźwięk trąbiącego anioła i zostanę wezwana do działania. Żegnajcie, sady z rumieniącymi się jabłkami na jabłoniach i pachnące rabatki z kwiatami wszelkich gatunków. O, samotne gołębie, nie gruchajcie już bardziej w subtelności: słowiki, szczygły, zaprzestańcie śpiewania.