Nauczyłam się jeść samotność powoli, jak jabłko zerwane pod koniec lata, które w dłoniach pachnie spokojem. Nie boję się pustego krzesła naprzeciwko. Cisza siada na nim bez pytania i pozwala mi wreszcie usłyszeć siebie. Nie muszę nikomu tłumaczyć milczenia. Samotne wieczory mają smak herbaty, ciepłej od dłoni i prostych myśli. Kiedy zamykam drzwi za światem, nie czuję, że coś pozostawiam za sobą. Przeciwnie — wracam do własnego wnętrza, jak do domu długo stojącego w ciemności, w którym ktoś właśnie zapalił światło. Już wiem, że szczęście nie potrzebuje tłumu. Czasem wystarcza deszcz za oknem, książka otwarta na znajomej stronie i serce, które przestało przed sobą uciekać. Wybrałam ciszę, lecz nie wybrałam pustki. Mam w niej wszystkie swoje małe wszechświaty. I kiedy pytają, czy nie jest mi smutno, uśmiecham się do własnego odbicia, bo samotność smakuje mi wolnością, a wolność — najspokojniejszym szczęściem.