Stałam przed twoim sercem zbyt długo, trzymając miłość jak bukiet bez wazonu. Wierzyłam, że kiedyś otworzysz drzwi. Z twoich spojrzeń budowałam schody, które zawsze kończyły się ścianą. Każde słowo ogrzewałam w dłoniach, jakby mogło stać się obietnicą. Ty mówiłeś zwyczajnie, a ja słyszałam w tym całe życie. Najokrutniejsza nadzieja mówi twoim głosem. Próbuję więc odzyskać własne imię, które tak długo pisałam obok twojego. Zamykam okna wychodzące na ciebie, gaszę światło w pokoju oczekiwania, lecz serce nadal siedzi przy drzwiach. Nie umie uwierzyć, że nie przyjdziesz. Liczy kroki obcych ludzi, podnosi głowę przy każdym dźwięku. A ja uczę je powoli ciszy, jak dziecko uczące się pierwszego słowa. Może kiedyś przestanę czekać. Może odejdę bez oglądania się. Dzisiaj jeszcze kocham cię po niewłaściwej stronie drzwi.