spotkałem jesień na szczycie wzgórza stała wyniosła i rozmarzona klonowe liście talię zdobiły i złoty wianek miała na skroniach duchy dąbrowy wartę pełniły młodziutkie brzózki stały w orszaku a ona tęczę z nieba zbierała i srebrną mgiełkę z gwiezdnego szlaku wiatry wezwała zaklęciem czasu każdemu kolor tęczy wręczyła królewskim gestem wskazała lasy a mnie srebrzystą mgiełką okryła a kiedy słońce mgłę rozproszyło ujrzałem niebios rajskie polany złoto z czerwienią lasy pokryło świat stal się inny zaczarowany