Mały listek przyszedł do mnie, świecąc złotem i czerwienią. Spytał się, czy go przygarnę, bo samotny jest jesienią. Wiatr go zabrał od rodziny, miał swój dom w pobliskim lesie. Latem przysnął na gałęzi a zbudziła go już jesień. Wicher nagle wpadł do domu! I choć mama go tuliła, wyrwał z objęć, rozwiał listki. Tak rozpadła się rodzina! Teraz błąka się po świecie, nie ma blaszek gdzie przytulić. Zimno, straszno i wilgotno. Tak daleko od matuli! "Zginę - szepnął - zima idzie. Mróz ogonek mi odmrozi, śnieg zasypie białym puchem. Ach, niechybnie śmierć mi grozi." I rozszlochał się biedaczek, więc się nad nim pochyliłem, ciepłą dłonią go ogrzałem i w tym wierszu umieściłem. A że wdzięczny był nad wyraz, więc mi rymy podkuł złotem. Teraz azyl ma w mym wierszu, zamiast leżeć gdzieś pod płotem. Andrzej Iwanowicz, wrzesień 2026r