Przykre, ale w dużej mierze prawdziwe...

Dziękuję;)

Chodzi o filozofię św. Tomasza z Akwinu, w której człowiek jest zlepkiem pierwiastka duchowego, który uwalnia się po śmierci od śmiertelnego ciała, ale nie jest jednością, a ja starałam się nawiązać do mężczyzny, którego pokochałam, który w swojej twórczości wydaje się być świętym, wkłada w nią całe swoje serce i bolesne przeżycia, od których, jak sam stwierdził nie może się uwolnić, ale poza nią jest totalnie zagubiony, nic go nie obchodzi i odreagowuje swoje złe emocje w przyjmowaniu roli Casanovy, ale gdy do mnie kierował swój bajerancki ton to zdjęłam tę maskę, przestraszył się i zaczął ze mną szczerze rozmawiać, choć za bardzo go wystraszyłam, bo teraz uciekł, chyba na dobre, a historia tak się toczy bez końca od 4 lat, obopólnymi naszymi ucieczkami....Pozdrawiam;)

Dzięki! Już poprawiłam;)

Życiowa prawda, ale ja ich po części rozumiem czasami nie da się żyć na trzeźwo, zdając sobie sprawę z otaczającego świata...

Wygrałam, bo walczę o prawdę, ale jednocześnie przegrałam, bo skazałam siebie na samotność i jestem zbyt słaba, abym mogła z tym spokojnie żyć:)