:-) Tekst jest z pewnością trudny w odbiorze, ale nie jest całkowitą watą słowną :-) Jest to bardziej próba odpowiedzi czym jest prawda, nie chciałem żeby to rozumieć, bo to możliwe w sumie dla dość oczytanych w filozofii, ale żeby zadawało pytania i prowokowało do myślenia, odniesienia się do... Załączam uproszczone wyjaśnienie poniżej, jakby co Strofa 1: „Mój świat. Ja wewnątrz jego On wewnątrz mnie. Współdziałamy, rozważamy co z niego wiemy, rozumiemy, kochamy” Świat jest tym co postrzegamy i sposób postrzegania. Moim światem jest to, co postrzegam i w sposób jaki postrzegam W taki byty są dla mnie. Tak więc jeżeli postrzegam łyżkę jako przedmiot realny i przydatny do jedzenia zupy tą taką właśnie ta łyżka jest „dla mnie”. Tak więc przez postrzeganie w określony sposób, świat bytów istnieje „dla mnie” a je w jakiś sposób konstytuuję się przez niego. Ja go kontestuję. On mnie kontestuje. Ja go truję. On mnie truje. Konieczne jest jednak w pewnym momencie, szczególnie w odniesieniu Do bytów podobnych do mnie, wzniesienie się ponad ten „mój świat”, Walka z nim, żeby odnaleźć byt jakim jest, a nie jakim go sobie „wytworzyłem” Wszystko, co odkryte, przydaje mi się. To co z natury przydawać się nie może niszczę w swoim kaprysie(?) Zawiodłem się sroże!!! Odkrytość (aletheia) jest jedną Z właściwości prawdy; tak więc byty odkrywają się dla mnie w różnoraki sposób Jako przydatne, odległe lub bliskie; te ludzkie jednak mogą być wrogie, szczególnie jeśli zagrażają „mojemu światu”. Wtedy muszę je zniszczyć za cenę zachowania mojego świata, utrzymania w nim pokoju i ładu. To jednak ostatecznie prowadzi do frustracji i skarłowacenia mojego świata. Podobnie jak z kulturami odizolowanymi od innych kultur, nie mogących poprzez spotkanie określić siebie i w wyniku tego umierające. „Poręczność, przydatność, służenie, Oznaczoność, wiązanie, wolnością prawda istoty, istota prawdy – z-nie-wolenie taką jedynie ludzką nadobnością!” Nomenklatura z „Bycia i czasu”. Ostatecznie nie dopuszczenie do siebie innego świata lub próba uczynienia z niego świata mojego, jest typowo ludzkim aktem – aktem z – nie – walania w celu uniknięcia zagrożenia. „Wiążąc, pozwalam Ci być Doświadczam Cię, doświadczając siebie Jedyne co mogę to tkwić, umierając na Twoim pogrzebie” Wiązanie – pozwolenie drugiemu być jaki jest- Jest to tylko możliwe znając siebie; nie ma dogłębnego poznania Innego bez poznania siebie, nie ma poznania bez świadomości podmiotu poznającego (np. wg. E.Husserla). Ostatecznie człowiek bardzo potrzebuje kochać, a jest w gruncie rzeczy głęboka przemiana, otwarcie, śmierć przez dopusczenie Innego do mojego świata, to dopusczenie zakłada także umieranie świata, wkraczającego w mój świat – tak więc miłość poprzez obustronne otwarcie swojego świata na Innego a jednocześnie pozwolenie by był jaki jest z natury, jest obustronnym umieraniem, destrukcją dającą życie „Moim ideałem jest powolny zgon, jest smutek(?), samotność(?), zagłada(?) Czy to jest Życia trzon(!?) Gdy Świata część – mój świat – upada(???)” Ale jeżeli życie polega na miłości to czy rzeczywiście polega na umieraniu? Ale – czy Świat istnieje? Ale – czy jest Światem światów? Ale – czy on ubożeje? Gdy – odchodzi jeden – wśród kwiatów W gruncie rzeczy jest to pytanie o to : Kim jestem? Jak jestem? Po co jestem? Czy jestem dla...? „Lub kamieni, lub płaczu, lub hałasu? Zaplanowanie lub niespodzianie W zamęcie braku czasu Lub w ciepłym kaftanie” Cechy charakterystyczne dla umierania i oddawania czci umarłym w różnych kulturach „Co się dzieje gdy powstaje świat nowy Tak inny, tak świeży i tak zniekształcony Tak, czarny, tak biały, tak wielki lub różowy Tak zielony, tak martwy a tak obdarzony? Czy zielony martwieje, czy czarny bieleje? Czy symbioza monad jest możliwa – konieczna? Czy symbioza nią będąc dlatego pięknieje? Czy Utopia to życie, czy mara bajeczna?” Świat nowy to nowe życie: Kolory oznaczają różność bytów: Czarny (od stoików) – umiarkowanie, opanowanie Zielony – nadzieja etc., etc. Monada – oznacza byt w filozofii np. Leibniza Ponowne pytanie o sens życia: Czy w gruncie rzezczy polega na symbiozie monad, tj. umieraniu dla „Innego”? II Tyle tajemnic w głębi życia siedzi, Nie można ich odkryć bredząc wśród gawiedzi Bredząc o tym - co pewne i... wściskając głupim Żem tyle żył dobrze, Com... się dobrze upił Krytyka życia, które nie zadaje pytań, przeświadczenie, że mój świat jest jedynym słusznym i parafrazując Leibniza – najlepszym ze światów. Takie życie podobne jest do paraliżu mózgu podobne do odurzenia alkoholem – w gruncie rzeczy groteskowa parodia bycia... „III W pijackim amoku pedząc swoje życie Które znaczyło zawsze nie – odkrycie! W jaskini platońskiej, pisząc życia strony I wielkim światłem będąc – Oślepiony! Podczas gdy Prawda- jedynie-prawdziwa Ta moja, ta JEDYNIE – ŻYWA Niewidoczna jest w świetle, czy w pochodni blasku Ale w płaczu i cierpieniu tym ŻYCIA POTRZASKU Przychodzi i odchodzi przejawia się, znika Jest jak dym z „ledwo – co” płomyka Jak dym w nocy – czujesz ją nozdrzami i wiesz ją rozumem Łykając ją – czujesz się jakby karmiony piołunem Prawda więc – jest ulotna i gorzka Niewidoczna – jak ułomność bożka Jednak zawsze i NIEZMIENNIE prawdziwa Jest... Miłością – TĄ – CO- SIĘ- UKRYWA Dlatego moim największym bólem i strapieniem Mojego Życia NAJWIĘKSZYM Cierpieniem Jest ta prawda jedna i jedyna, Że śmierci bytów jedyna przyczyna To Nie-miłość, nienawiść do światów Świata i mojego świata...” W tym fragmencie próbuję podkreślić, czym w gruncie rzeczy jest prawda. Parafrazuję tutaj jaskinię platońską; twierdzę, że nie tyle obecnie widzimy tylko cienie prawdziwych idei, co będąc będąc przeświadczeni o fakcie posiadania pełnego obrazu bytu, jesteśmy w gruncie rzeczy tylko oślepieni światłem, które miało by ten byt oświetlać, a w gruncie rzeczy go zaciemnia, czyniąc z nas oślepionych głupców, żyjących w kłamstwie, przekonani o posiadaniu odpowiedzi na wszytskie pytania i że nie ma już obszarów bytu, których nie odkrylibyśmy. To czego nie widzę i nie rozumiem tego nie ma, parafruzjąc Wittgensteina – „nie mówmy o tym” – oto mentalność głupców i ogromnej ilości z nas! Prawda jednak jest czymś innym – jak mówi Heidegger – jest rzeczywistością ulotną, prześwitem, należy o nią walczyć, zdobywa się ją i traci nieustannie. Ostatecznie twierdzę, że prawda nie łączy się tylko z poznaniem intelektualnym, jest w gruncie rzeczy działaniem – miłością, która jako, że żąda od nas krwi i śmierci, musi być zakorzeniona w prawdzie trwającej, będącej miłością ukrytą, ze względu na swój nieskończenie inny sposób bytowania – dostępnej tylko poprzez noc ciemną zmysłów – jak mówił św. Jan od Krzyża – dostępną w mrokach wiary – jest to miłość ukryta – a jednak jedyna prawdziwa – ukryta ale nie niedostępna... Człowiek cierpi i ja cierpię, że moje życie znaczy często nie – miłość, nie odkrycie prawdy...