starość mieszka w starej chacie na skraju drogi to żal że wszystko przemija to wiara że nic nie ginie to samotność zbyt ciasna by pomieścić w sobie nadzieję

pełnią życia żyjemy jedynie we wspomnieniach niepomni na to że to co było jest we władaniu śmierci wciąż śpimy wtuleni w samotność śniąc samych siebie

jest we mnie gorycz sącząca się wprost do serca przez dziurkę od klucza przez którą spojrzałem na świat każda jego niegodziwość przyprawia mnie o mdłości duszy i gniew rozpalający usilne pragnienie aby ukamienować niebo z…

cmentarne drzewa o rachitycznych konarach wspinające się ku niebu to skamieniałe krzyki matki ziemi hańbionej bez końca powolnym gniciem naszych ciał

módlmy się aby owa ciemność którą wygnano z raju zdążyła powrócić przed końcem danego nam czasu i na wieki wieków okryła swym mrokiem wszystkie te groby które spłodziliśmy naszą nienasyconą żądzą krwi nim dotknie ich p…

o poranku usiadła tuż przy oknie z filiżanką gorącego mleka nasyconego miodem i kostką masła obserwując jak sieć koronkowej firanki napełnia się rześkimi promieniami pogodnie rozkwitającego słońca ufała że ich ciepło ro…

odeszłaś tak nagle bez uprzedzenia pozostawiając po sobie ciszę pełną boleści i drzwi wciąż szeroko otwarte do krzyku a ta cisza sączy się każdej nocy jak posępna litania kapiąc z sufitu w bezsennie rozwarte źrenice k…

spacerując nad brzegiem morza wśród wodorostów wywleczonych jak ścięgna z przepastnych głębin wściekłymi falami przyboju znalazłem śnieżnobiałą muszlę zarytą w piasku niczym pęknięty dzwon odarty ze spiżu do nagiej kości…

bosymi stopami brodzę w morzu traw ukwieconych białymi żaglami motyli chłonąc woń słońca unoszącą się ponad spierzchnięte źdźbła ażurowymi płomieniami drżącego powietrza i z każdym oddechem napełniam duszę niczym nie…

od samego rana przez cały dzień boży tuła się we mnie jakiś obcy lament szukając ukojenia w mroku pleniącym się w zakamarkach duszy nieludzki skowyt wypełniony po same brzegi wściekłością i rozpaczą wzywający niebiosa na…

spragnieni bliskości zagubieni wśród ogromu tęsknot jak ćmy u wybrzeży samotnych latarń rzucamy się sobie w ramiona rozbierając do naga ze wspomnień i myśli i kiedy jesteśmy tak blisko zaledwie na wyciągnięcie szeptu spada…

lubię zagubić się myślami w towarzystwie kropel deszczu przybitych do szyby złotymi drzazgami światła z ulicznej latarni i pod osłoną ciemności pozwolić duszy by wykrwawiła się z zalegającego w niej smutku