nie pamiętam chrztu ani tej chwili gdy cząstka Ciebie zamieszkała we mnie, Boże lecz od tego dnia tułam się przez życie od tęsknoty do tęsknoty szukając wciąż tej części siebie której pozbawiłeś mnie by zrobić miejsce…

chwila zamknięta w kropli deszczu potrafiącej z taką łatwością i precyzją imitować łzę lśni tysiącem niewykorzystanych możliwości jak zagubiona nuta w jesiennym adagio wybrzmiewa smutnym wspomnieniem tęczy srebrząc się na wit…

gdy wieczność miała się właśnie rozpocząć niepokalanym szelestem skrzydeł ktoś inny niż anioł zapełnił mą pustą stronicę dzikimi plamami krwi krzepnącymi w rdzawe pąki róż wpisując w me przeznaczenie duszę rozdartą na strz…

jesteśmy niczym świece niczym świece w deszczu z każdą uronioną łzą ubywa nam duszy

w przystani wspomnień tam gdzie rozbite wraki naszych marzeń kotwiczą w nagrobnym marmurze wciąż uwięziony w żalu i tęsknoc…