Wiersz jest decydowanie postmodernistyczny, wyczuwam pewne odniesienia do Wojny polsko-ruskiej (...) Doroty Masłowskiej, sam tytuł jest chyba wystarczającą wskazówką, ponadto następuje synteza stylu Wojny i Pawia królowej, który przecież przewidziany był do melorecytacji, stąd rapersko(...), stąd też taka poufałość z tytułową zbiorowością. Pierwszy człon tytułu odniósłbym do wiersza Baczność! Świetlickiego, co tłumaczyłoby nieomawianie wymionionej indywidualności. Ostatnie trzy wersy narzucają wgląd w kosmogoniczną mitologię - z chaosu powstaje wszystko. Poza tym forma nie musi być określona, inaczej nie istniałby Alan Ginsberg, Paw królowej, Rimbaud czy Verlaine, a kiedyś Sonety również były rewolucyjną formą, zamiast oceniać, każdy artysta powinien szukać harmonii wewnątrz chaosu jak w w.w. micie. Pozdrawiam