Utwory

J

Janusz Atolin / 10 lat temu / O życiu

Los poety

Ilu każdego wieku było poetów? Gdzież oni się podziali? Gdzie zniknęli? Leżą po kątach, wszyscy zapomnieni. My, niewybrańcy przeklętego szczepu... Non omnis moriar, tak wielcy mawiają; Le...

1

0

J

Janusz Atolin / 10 lat temu / O życiu

Słowa

Czymże jest słowo? Zwykłą zabawką w dziecięcej dłoni. Raz krzywdzi, rani; Raz miłe i słodkie. Trudno by, coś bardziej, Znaleźć fałszywego. Słowo, Atut cz...

0

1

J

Janusz Atolin / 10 lat temu / O sobie

Veritas

“Daemoni etiam vera dicenti non est credendum” Wiem- każde me słowo bluźnierstwem i kłamstwem. Mówię- byłoby kolorowo- może to też jest łgarstwem. Obiecać- nie mogę nic...

1

3

J

Janusz Atolin / 10 lat temu / Smutne

Słowa i cierpienie

Jej słowa jak strzały Pierś mą przebijają. I choć ból niemały, Zadawać go nie mają. Me serce wykrwawia się, Miłości nie odczuwa. Pompuje martwą już krew. Umysł wciąż zatruwa. Z każdym dnie...

3

4

J

Janusz Atolin / 10 lat temu

Zaćmienie na co dzień

Siedzę samotnie pod krwistą purpurą nieba. Bolesna myśl o Tobie; i wszechmrok świat zalewa.

5

5

J

Janusz Atolin / 10 lat temu / Melancholia

Sonet I - Aleja Zatracenia

Rozciągające się łąki, pola zielone, ukazują przede mną rosnącą wciąż trawę i łabędzie w słońcu skąpane nad stawem, obnażające swe piękno nieskończone. Obok aleja, przez drzewa złotem zdobio...

2

2

J

Janusz Atolin / 10 lat temu / Miłosne

Pociąg porywu (2-fin)

I wciąż pędzi nie dostrzega Na krawędzi Wpadł do morza Wszędzie ciemność Wszędzie zgroza Głębia czeka Otchłań nęci Miłość ucieka Bez pamięci Ku słodkiemu zapomnieniu Ja wszystko Tobie a Ty...

0

3

J

Janusz Atolin / 10 lat temu / Miłosne

Pociąg porywu (1)

Zaszeleścił wiosny wiatr i zabrzmiało stali brzemię. Szyny sypią w drobny mak i już słychać torów drżenie. Ekspres uczuć sunie w takt. W takt miłości, i w swej wenie, pędzi ślepo, nieskończen...

1

5

J

Janusz Atolin / 10 lat temu / Tęsknota

Bez Ciebie

Gdy myślę o życiu bez Ciebie To, nie żartuję, Widzę obłok na pustym niebie, Co osamotniony dryfuje. Co dąży ku bezkresom. Bez celu i bez życia, Bez miłości, bez uczucia… Wyczekując wiosny pow...

3

4