ziemia jeszcze milczy. wyciąga śpiochy z oczu i leniwie nabiera ciepła. długo na siebie patrzymy i dajemy się wypełniać chłodnym, ubogim w zapach obornika powietrzem. uśmiechasz się. i ja się uśmiecham.

nic nie mów. oczy usta rozstaw swe myśli skarbie. uderzę w ciebie jak dzika rzeka. i popłyniemy.