Chwila ciszy nastaje, jedynie słyszę zegarek. Czuję się fatalnie, lecz walczę i nie przestaje. Jest już późno, więc kładę się... Zamykam oczy po czym zapadam w głęboki sen.

Nie mogę się odnaleźć, dlatego stąpam po kruchym lodzie nawet, o tym nie wiedząc biegnąc ciągle do celu, a ten cel jest daleko.

Łza by spłynęła, bo serce wciąż cierpi i czeka. Smutek i żal do tych ludzi mam, którzy pokazali swą prawdziwą twarz.