tak długo patrzyli ludzie na oceany które nie były ich bo żaden z nich nie zdołał ich podpisać piórem i czarnym atramentem od tylu wieków dotyka człowiek sklepienia dobra ze złem tego świata wciąż jednak głupi…

miałam czerwone płatki te same które chciałeś mi wyrwać z serca wziąłeś mnie sobie na własność postawiłeś na białym plastiku parapetu w sztucznym diamencie chciałeś już wiecznie cieszyć się swoim szczęśc…

wspinają palce swych czarnych dłoni ku słońcu barwy mlecznej o świcie szumią na błoniach stado dzikich polskich koni o Polsce marzy uparcie i skrycie wyją topole w wojennym mroku gubią swe liście tą dżdżystą porą…

nie chcę już niczego oprócz Ciebie nawet życia żadnych nocy dni i chwały tylko Ciebie a nieobecny w obecności świata jesteś jesteś ze mną mnie unikasz kochasz i nie kochasz zrazy i nie widzisz łez mych nocą…

potłuczone szkło krew ja ty i co dalej wybiegłam stamtąd rozlałam kawę na biały dywan pękł kubek trzasnęły drzwi sypialnia korytarz szklane drzwi biegnę zamknięte klucze nie ma na oślep…

i stało się dobro w źle nieskończonym bo aby był dzień musi być noc i czerń dla bieli trwa staną na górze Pan z dwoma braćmi zobaczył miasto Sodomą zwane gdzie w murach błogo grzesznik spał i wydał wyrok na miasto…

spojrzałam pod stopy ujrzałam Niebo lekką falą obłoku gnane dotknęłam Nieba dłonią w rękawiczce siedziałam tam sama ukryta przed światem swą tajemnica zachwycona błysnęło słońce czerwienią w księży…

1. Pamiętam tamten wrzesień, I tamten pokój, i w ogóle Ciebie. Noc kładła Słońce spać, A cień jej wiązał usta. 2. Wyrwałam kartkę z kalendarza, Ona była tamtym dniem. Wdarła Cisza się przez szparę I przyniosła…

spadła gwiazda pomyślałam życzenie zgasiłam horyzont wzeszło słońce spojrzałam w oczy ujrzałam historię dotknęłam dłoni poczułam żar i lód wpiłam się w usta popłynęła słodka krew poszłam dalej…

a gdyby tak postawił Bóg przed lustrem tłum ujrzał by tylko Siebie Bóg i gwiazdy na tafli szafiru a gdyby tak wezwał Bóg do Siebie tłum zostałby sam w Niebiosach Bóg i tylko święci byliby Mu podporą…

O kredkowej twarzy Tkanej nocą przez pająka Rzęsy Jej jak nocy kamień A spod cienia spływa łza sucha Gdzie się podziała Ona Matka nasza Natura Zgnębiona torturą swych dzieci umiera Gdzieś w ciemnej sieni sama…

zapaliłeś mnie jak żarówkę pijanym światłem rzewności jednostronną miłością płonę gdy chcesz modlitwy odmawiam sopranem płaczliwym szalonym przyzwoleniem rodzę klucze serca ja żarówka błędna napisa…