A gdy dusza ulula­tuje wśród plonów miłości Gdy us­ta wy­powiadają zim­ne słowa Gdy chłód prze­nika do na­gich kości Zacznij ana­lizo­wać swym ser­cem od nowa.

Nazwij mnie Smokiem podążającym za swym cieniem, ochraniając Cię przed mrokiem, w szkarłacie lodu płomieniem.

Brnij do przodu na przekór doskonałości. Nie czuj ni głodu, ni bólu, ni złości. Bądź niczym echo dnia lecz nie odbijaj się od ścian. Wszystkim, co kręgosłup moralny zna. Bądź sobą i drżyj, choć zostaniesz niezłomny…

O samotności Nie zos­ta­wisz mnie ni ra­zu aż na­gie zaświecą kości. Każesz pat­rzeć w lus­trze obrazu na twar­dy ślad ni­cości ludzkiej niedo­li godności.

Trudności mych pamięci dnia. W Twej niedogodności szkarłatna uroni się łza. Bądź mi ciężką w najprostszym wyrazie. Bądź mi ścieżką, którą innym wskażę.