uczę się ciebie
z mozołem
lekcje to trudne
raz tracę nadzieję
raz wstaję zmierzwiony
setką myśli
i w zimnym poranku
odzyskuję ją na nowo
uczę się ciebie
krnąbrnie
opuszczam zajęcia
nie zaglądam do książek…
nigdy bym nie pomyślał
że twoje oczy będą mnie budzić
czujne w ciemności nocy
nigdy bym nie pomyślał
że twoja dłoń
nakrywać będzie do obiadu
ten poszarzały stół
w kącie pokoju
że ten chłodny wschód
pośrodku…
Najlepsze jest to, że czas rzeczywiście leczy rany. Te wszystkie banały które prawią nam osoby postronne odnośnie mijającego czasu i jego cudownego działania są w gruncie rzeczy... prawdziwe. Nadzieja jest zawsze.