Zamysł może i był tu jakiś, ale wiersz tak brzydko patetyczny i nieładnie wzniosły, że bynajmniej na wyżyny poezji nie wzleciał.

To, co natychmiast rzuca się w oczy, to totalna nieporadność językowa, bełkoczesz, zamiast dawać jasne, logiczne zdania. To rozumowania także daje wiele do życzenia. Jednym słowem, grafomania, panie, nic tylko to, bo jak to nazwać?

Najlepszy wiersz jaki czytałem od 1999.

To naprawdę wielki utwór, jeden z moich debeściaków, więc tym bardziej czapki z głów !