Bożesztymój ! Ależ to moje miasto kulturalne, napuszone wiekową tradycją ! Uff ! Poznać kulturę Krakowa to zacząć pić w "Zwisie", pogadać z tymi co piszą lirykę na serwetkach, potem zawinąć do Dekadencji i zapatrzyć się w dziwaczne połączenia architektury, a potem nad ranem trafić do Cafe Philo i gadać o filozofii ulicznych szalet, aż padniesz razem z barmanem...Wybacz ale nie poczułam w tym wierszu prawdy, to tylko opis miejsca pozbawionego ducha.

nie zjadłam dzisiaj ani pączka ani żadnej innej słodkości, w zastępstwie pożeram ten wiersz :)

zmęczyłam się przy czytaniu, chyba za głupia jestem :(

Brawo ! Świetnie się czyta i zgrabnie zrymowane. Oczywiście nie biorę tego do siebie, bom nie poeta :D Ale mam coś do przemyślenia, a Twoje słowa często i gęsto sama w sobie znajduję po lekturze przypadkowej "poezji". Mam tylko nadzieję, że to co już zostaje wydrukowane ma jakąś wartość bo szkoda drzew...

a co to "łupeczka" ? mnie coś łupie w kręgosłupie, przed przeczytaniem proszę skonsultować się z lekarzem.

copelza nie podpuszczaj do dalszego ciągu !

ciekawe, myślę, że to już masz

Miś w moherowym berecie, no cóż, niezłe. mam swoje ulubione wersy.

dobra refleksja o przemijaniu, brawo

Podziwiam, nie ma w tym ani trochę infantylności typowej dla wieku, przepraszam, że patrzę przez pryzmat profilu, wiem to niedopuszczalne, ale zadziwiasz :) Pozdrawiam

Czym są karmione dzieci w Warszawie ? !

Smutna refleksja, niestety sama znam osoby, które tak czują, jedynym wyjściem wydaje się skoczyć. Bardzo ładnie balansujesz emocją, od łagodnej refleksji, lekkiemu smutkowi do próby pocieszenia, żeby zakończyć prawdą, a ta nie jest uzależniona od wieku. Nie mogę się jednak przekonać do dwóch pierwszych wersów, ale chodzi chyba o słowo "cóż", jakoś tak archaicznie, a może zbyt dydaktycznie :)