Z pewnością, co do formy, mamy tu do czynienia ze stylizacją, nie przymierzając, dopatruje się tu śladów Boskiej komedii – Dantego Alighieri oraz Raju utraconego J. Miltona (być może ze względu na inwokacje). Nawiasem mówiąc byli na tym portalu tacy (ale jakoś ich już nie ma), którzy odradzali stylizację jako przebrzmiałą i wzbudzającą raczej uśmiech (w dzisiejszych czasach) niż rodzaj zadumy, formę poetycką. Ja do nich nie należę i zdarza mi się posłużyć stylizacją. Nieproszona zjawa, to raczej śmierć (sterta zgniłych kości), która towarzyszy nam od narodzenia aż do końca poprzez swój makabryczny taniec, zaznaczany erozją z wiekiem naszych ciał, myśli i ostatecznie jej wypadkowa dosięga nas, wyrażając podstawowe prawo fizyczności: inercję. Przesłanie tego wiersza, to: człowieku, zwolnij trochę tempo, postaraj się żyć w zgodzie z sobą samym i prawami wszechświata. Ten ciągły wyścig szczurów jest bez sensu, bo i tak wszystko skończy się śmiercią. Brakuje mi trochę odniesień dla płaszczyzny potrafiącej zrównoważyć te traumatyczne wnioski. Wiara udowodniła nie raz, że sobie doskonale z tym radzi. Jeszcze kilka słów o drwalu: ten jegomość to pewnie ktoś kto czyta ten tekst i – czego obawia się pewnie Autor – niewybrednie odrzuci jego wartość, jako nie pasującą mu wizji egzystencjalnego oglądu swojej rzeczywistości. Muszę powiedzieć, że są różni ludzie i nie wszyscy wyrzucają takie przesłania do kosza, dla nich warto je pisać ponieważ są dowodem mentalnego wsparcia dla poszukujących rozwiązania i nie zgadzających się na smutek ludzkiej kondycji życiowej. Pozdrawiam

Zrobiło się fizycznie i namiętnie! Pozdrawiam.

W podobnym tonie wyraził się niegdyś Horacy, w jednej z moich ulubionych, jego autorstwa Pieśni III, 30 (Exegi monumentum aere perennius): „nie wszystek umrę, wiele po mnie tu zostanie”. http://pl.wikisource.org/wiki/Pie%C5%9B%C5%84_III,_30 Pozdrawiam

Mam wrażenie, że to kontynuacja - pisanie układa Ci się ostatnio perliście! Ale to dobrze, jeszcześmy wszyscy nie wyginęli. Serdecznie pozdrawiam.

Dobre pytanie. Czytałem, że odpowiedź na nie, każdy powinien odnaleźć osobiście. Nikt tego nie może zrobić za nas. Poza tym, wszystkiego najlepszego! Pozdrawiam

* Tekst po części inspirowany „Modlitwą” T. Nalepy oraz w swojej wymowie, krańcowo odmiennej od w/w „Modlitwy”, szczególnie w kwestii zachwytu nad kamieniem - gnostycką Ewangelią Tomasza (słynna V Ewangelia), w której zapisane są m. in. takie słowa: Podnieście kamień, a znajdziecie mnie tam (77 wers). Link do Ew. Tomasza - http://www.racjonalista.pl/kk.php/s,1044/q,Ewangelia.wedlug.Tomasza

Niech Ci się spełni! :)

Cóż, jak z pewnością wiesz nie każdy kto mówi w wierszu jest automatycznie jego autorem, a zrównania podmiotu lirycznego z autorem można dokonać zwykle, gdy się go (autora) o to zapyta, a on potwierdzi. No, na obecnym etapie naszej konwersacji, nie trzeba już o to pytać. Szeherezady, zdecydowanie płci żeńskiej, mocno zapadają nam w pamięć.

Doświadczeni ludzie uważają, że przy wyborze partnera życiowego należy się w dużym stopniu kierować pewną zasadą, a mianowicie umiejętnością cieszenia się z nim, było nie było przyjacielem, każdym następnym dniem i tak aż do spotkania z „zegarmistrzem światła”. I w tym właśnie kryje się zagadka Szeherezady (pisanej przez samo h). Zrobimy pewne uproszczenie: jeżeli ten kto mówi w wierszu Mkc47 jest mężczyzną, zakładam że heteroseksualnym, to jego Szeherezada najprawdopodobniej go opuściła. Przez chwilę pomyślałem, że odeszła do krainy „wiecznych łowów”, jednak ślad pazurów w miejscu po dotyku świadczy o tym, że zakończyło się burzliwie i jak najbardziej życiowo, żeby nie powiedzieć: prozą życia. Środkowa strofa wyraża nieodmiennie wilczą samotność i skłonność do życia. Tak więc samotny wilk, niech będzie samotny Wilk Mc' Quen śpiewa swoją pień do księżyca, a my ją czytamy. Co więcej ten wilk ma jeszcze kły i co nieco ugryzłby, i to również powód do wilczej pieśni! Tańcząca apaszka, motyw prywatny którym Autor się z nami podzielił, rodzaj przypomnienia – zdjęcia istniejącego tylko w jego pamięci ale jakże ważnego. Kto spotka takiego wilka, niech go przytuli – jest nas wielu! Pozdrawiam.

W tekście gnostyckiej ewangelii Tomasza (he! - serdecznie pozdrawiam Tomasza) znajdują się m.in. takie słowa: „Kto poznał świat, znalazł trupa, a kto znalazł trupa, świat nie jest go wart” (logion 57). Wydaje mi się, że w podobnym tonie wypowiada się Twój tekst, zresztą ażeby było bliżej, generalnie chodzi o problem pewnej perły, dla której warto odrzucić – sprzedać cały świat. Bezwartościowa jest jednak wyprzedaż wszystkiego za bezcen, w domyśle: nie znając wartości perły! :)

Tekst z rodzaju sentencji - mogła by być nawet rymowana. Wg Nietschego, „Sentencje są formami Wieczności”. Z uwagi na charakter semantyczny Twojej sentencji przychodzi mi do głowy wypowiedź E. Stachury z wiersza: „Wrzosowisko” - ze mną można tylko pójść na wrzosowisko i zapomnieć wszystko (!). Cóż, ten sam klimat, ten sam pesymizm, co świetnie dostrzegł Takietam. Poeta w życiu ma w sobie coś z autsajdera i nonkonformisty, inaczej się chyba nie da. I to zwykle leży u podstaw przejściowych stanów pesymizmu, na jakie on zapada. Bycie nierozumianym, odrzuconym za swoją nieszablonowość, niechęć dla prostactwa i organiczne obrzydzenie wobec wszystkiego, co zwie się egzystencjalnym lemingiem, wywołuje psychosomatyczne turbulencje, pomimo tego że poeci w większości wiedzą, że to tylko przejściowy brak pogody ducha. Trochę wyżej zawsze świeci słońce – tam chyba latają anioły (w krainie poezji).

Czyżbyś miała tendencje do wielomówstwa. Całować, całować. Tak - całować! (od razu - chyba oddzielnie, nie sądzisz). Pozdrawiam