Kiedy chodziłem do liceum, mój polonista nazywał mnie zawsze mistrzem miniaturyzacji, bo pisałem najkrótsze w szkole wypracowania (mimo to oceniane dobrze), ale przy Tobie to jestem jak uczniak przy profesorze miniaturyzacji. Podoba mi się ten styl. To jak trącenie palcem struny, zadany akord, a reszta muzyki sama się rodzi w głowie. :-)

Lekkie masz pióro ibisie, nawet jak o trumnach piszesz! :-)

Dobre. Tam masz literówkę w słowie przedsionka. :-)

To była dziewczyna z sąsiedniej wsi. Nie znałem jej osobiście. 15 lat młodsza ode mnie. Naprawdę miała pecha. Rodzice zawieźli ją na feralny pociąg do Włoszczowy. Do Szczekocin stamtąd jest tylko kilkanaście kilometrów. Dziewczyna usiadła w ostatnim wagonie, ale poszła do pierwszego szukać konduktora.

Bardzo dobry wiersz! Fajnie się czyta. Pozdrawiam.

Teophilusie ale ja byłem (a po prawdzie to w sercu wciąż jestem) ze wsi!

A nie żeśmy? Ostatnio gdzieś czytałem, że takie np. zdanie (gdzie żeśmy się zeszli) jest tylko przesunięciem końcówki w zdaniu (gdzie że się zeszliśmy), więc nie jest poprawne, bo spójnik że jest nadmiarowy. Wiersz ciekawy. Pozdrawiam

Daruj sobie kropki albo stawiaj tam, gdzie są potrzebne.

Siła wyższa! :-)

Fajnie tak poczochrać! Pozdrawiam :-)

A jużci! Po kobiecie! :-)

Po zdobytym pasie! :-)