Uśmiechami słońca, szeptami traw rozpływam się. Białym obłokiem świat maluję na płótnie pejzaży. Na miękki mech łzy srebrzyste skropię. Podziwiam swoje dzieło.

Szłam wąska alejką wśród kwiatów i drzew, usłyszałam melodię piękną niczym zachodzące słońce i słodką jak miód. Wyjżałam, a tam śmierć grała na pianinie rozpaczy. Grała pieśń o mnie, grała dla mnie. Czułam, że…