Uśmiechami słońca,
szeptami traw
rozpływam się.
Białym obłokiem
świat maluję
na płótnie pejzaży.
Na miękki mech
łzy srebrzyste skropię.
Podziwiam swoje dzieło.
Szłam wąska alejką
wśród kwiatów i drzew,
usłyszałam melodię
piękną niczym zachodzące słońce
i słodką jak miód.
Wyjżałam,
a tam śmierć grała
na pianinie rozpaczy.
Grała pieśń o mnie,
grała dla mnie.
Czułam, że…