gizela1

liście nie żyją gdzie teraz są nie wiesz ukryłam je pod powiekami żółte brązowe czerwone umrą ze mną

szukam cię mglistą nocą w przeczuciu gdzie jesteś tamten deszcz pada wędrują dusze czarne dziury nienasycone wnętrza ruch w kosmosie

wróble pochlapane farbami skojarzeń wiją gniazda z których wylatują pstrokate wróbelki

mów szeptem spłoszysz czerwonego kolibra cicho mów albo nie mów nic to nic że nie istnieje

całował mnie w usta gdy malowałam paznokcie na biało podobna do kulistego jak piersi ducha nieba zamknęłam oczy nikt tak nie całował przezroczyście jak on

namaluję cię żółtą w jesiennym słońcu samą na białym płótnie choć drzewa szumią razem

przychodzą nocą z piekła lub nieba stamtąd małomówni bez rysów twarzy kamienne pomniki zostały na ziemi anioł śmierci krąży

wiatr mieszał latawce błękitniały dżinsy w trawie a na moich sukienkach rozchylały się stokrotki pod twoim oddechem *** księżyc wisiał nad wieżami kościoła cały w świerszczach i akwarelach zsunęłam sukienk...

liście odchodzą cicho w ciepłych kolorach bóg kiedyś zamknie mi oczy zgasną gwiazdy tylko wariat krzyczy nocą

jutro przyjdzie z krakaniem wron a nocą bóg mnie kocha w tej ciszy rozrzucił srebrne gwiazdy dla mnie

zgubisz zieloną suknię szumi jeszcze nocą gdy łza spływa po szybie zostaną białe smukłe ręce wzniesione do zimnego nieba

chryzantemy jak oczy jesieni zamkną się biało na wieki zasnute mgłą patrzą w niebo okrągłe zamyślone deszczowo łzawe oczy jesieni