Blady świt, wkroczył do kaganka, przemierzył sześć stóp cichutko na palcach, musnął stary zegar, słychać dźwięk poranka, promyk światła, co wpadł do szumnego garnca, pokory, wiary, mężnych nadziei. Krocząc stóp sześć,…
greg
WłocławekW serwisie od 2006
Na wskroś przeszyty drzazgą nienawiści, z bólu zgięty wpół, obnażony, z dłonią do Ciebie, szuka odkupienia. Strumieniem co z twarzy w bruzdach, w głąb duszy wnikła łza, nie zazna spokoju, cichutko łka.
Puszko Pandory co brzękiem zabijasz, czaro goryczy co ludzkość przelewasz, śmiejesz się prosto w twarz, ten jeden i następny raz. Prosisz, błagasz, dotykać chcesz, wgryzasz się w ludzką czaszkę, myśli zamieniasz w c…
Przeznaczenie ludzkości, z trwożnych dróg, ku światłości prowadząc, rozwarło drzwi bezłomności, wiecznością wzywane. Głębokim oddechem zachłyśnięte, przed Twym obliczem sumę doznań piętrzy, zziajane sumienie, kota…
Cichy szelest tyrady na dnie rozbitych szkieletów, rozwarł wrota spragnionych lęków, zagarnął czas, rykiem spękanych ust, wyszeptał błagalne strofy. Wsparty chórem cichych wołań, w pierwszym rzędzie zrozumienia, kle…
Promień światła spoczął na skroni, aktor życia zamilkł, zamyślony, posłuszny, w gestach już znanych, w letnim życia poranka pogoni, niemym teatrze ludzkich postaci, krzycząc w duszy, zimnym spojrzeniem narratora, swą…
W zakamarku teraźniejszości, niedostrzeżony, ściśnięty, ułamkiem szczęścia wytyczany, iloraz grzechów naszych i pokoleń, dni pokutnych iloczyn, esencja bytu uwikłana, wszystko i nic, wczorajsza myśl. Inspiracją n…
W niemym obliczu, szeregu uśpionych, purpurą okrytych, trwożnych panów, czas, jak malarz kreskę rysuje, błahym spojrzeniem ślad wytycza, duszy połączeń, zawiły, mizerny plan, szarpnięcia dźwięk, w wieczności płótna ukr…
Wydeptanym traktem, przemknął słońca blask, echem śpiewnym liście porusza, tętniąc życiem, kosz rozmaitości rozchyla. wita was, zaprasza Otoczonych łaskawością, po barwach tęczy prowadząc, zauroczonych błogoś…
Okradłem życie ze snu, owinąłem wokół palca Świat, sam horyzont u mych stóp, na piedestale trwam, niczym posąg z brązu, z naszyjnikiem uczuć, co wrasta w brzemię pokoleń.
Pokorna w sobie, skupiona na losie istnienia, dążąc do celu po trupach wejrzenia, na wskroś przedarłwszy sen, szukasz odkupienia, drogą swych przodków nie ujrzysz mego przeznaczenia.
W pamięci dwa obrazy, splecione ręce, w oddali dom, a na nim para drzwi. Krajobraz szczęścia, zawarty w kuli ze szkła, toczona, wywraca cały Świat.
Publiczne komentarze autora
Autor nie ma jeszcze publicznych komentarzy.