spadłem pisząc te słowa z łóżka na stół awansowałem nie wiem nawet po co na sam szczyt wszędzie tylko syk zazdrosnych kaczych piór błysk żmijowych skór to nie warte kilku zmiętych Zygmuntów Starych paru lepszyc…

końca nie będzie nic się nie stanie każdy dokończy swoje śniadanie do pracy pójdzie załatwi sprawy starczy mu czasu i na zabawy mieszkanie ogranie zrobi zakupy żyjemy na świecie jak kościotrupy według schematu…

ogołociła mnie znów urwała kobieta o strasznym obliczu znów nie wydała grosika pani z warzywniaka

cisza zanurzona w bieli flirtuje ze strachem w czarnym kapeluszu granatowy hałas osuwa się krzyczy czerwienią różowy spokój zatapia kutry na horyzoncie przepraszam za tęczę siejącą zamęt