Istota tak mała unosząca się ponad wszystko Świadomie zabija lecz boi się śmierci Omija obojętnie cierpienie chełpi się empatią Żyje jutrem choć dzisiaj już traci Zamknął oczy, zakrył uszy Człowiek na krzyki głuchy

Wciąż nie mogę uwierzyć jak świat się szybko zmienia Gdy promienie gorące jak gromy uderzają z nieba Gdy płatek śniegu wiosenną powódź karmi Gdy drzewo nagie niespodziewanie zielenią się barwi