pośród woni rosłych traw żółci kwitnących słoneczników idziemy polną drogą splatając nasze dłonie jak niespokojne myśli zerwane grube kłosy znaczą ślad naszej obecności ukrytej pod grubą czapą strzechy…

przyjdę do ciebie gwałtownym ruchem zerwę resztki przyzwoitości ukryję twój głos w swoich ustach nie usłyszę nic prócz grzesznych myśli

przybiegnę resztkami sił skradnę ostatnie słowo wypchnięte z moich ust nie zdążysz usłyszeć nim cokolwiek powiesz poczujesz ciepło pocałunku spójrz w moje oczy w nich zawarta prawda