Rozkwita nagi niewinny kwiat niczym pustyni róża W chaosie burz pędzącego huraganu życia Trzymając nić bezmiaru tęsknoty ludzkiego serca Wśród ślepoty bezgłośnych uczuć chwil ukłucia Ludzkie serce broczy krwią utkaną z fałszu życzliwości W teatrze masek zakładanych z krzykiem oczu diabła Brak bezinteresownej pomocy z serca lekkości Upodlona czasem twarz sumienia zmarszczką zbladła Antidotum na to bez czucie samotnych ludzkich twarzy Płynących w astralnej podróży bezbronnych dwóch ciał To bezgraniczna czysta miłość co mi się nocą marzy Utkana nicią szacunku, szczerości tego bym tylko chciał