mały książę mieszkał na swojej planecie długo więził róże w zamknięciu czary krat kochał ją namiętnie niczym nikt na świecie ślepotą dwóch oczu nie mógł dojrzeć swych wad nad ławicami chmur do szansy miłości poprzez watahy gwiazd marzeń utkaną sieć widział zwykłych ludzi pełnych przeciwności chciał w swej samotności na własność serce mieć monarcha zwierciadłem patrzy na człowieka szczerze sercem pragnął szczęśliwy żywot wieść wciąż na szczerości błysk w oczach czystych czekał od szczerej miłości nie potrafił uciec miłość uwalnia ludzi z więzów szarej sieni lecz złamane serce broczy krwią tęsknoty gromobicie dumy schowaj do kieszeni rozlegną się trele jak szczęścia szczebioty