ty mój świadek koronny mojej miłości w ogniu codziennych przeciwności rutyny codzienności sprowadź monsunowy deszcz by ugasić naszych uczuć dreszcz poruszaj łanami zbóż przecinaj fale uniesienia niczym najostrzejszy nóż tchnij w moje życie oddech od świata zakłamanego pomóż mi znaleźć w mym życiu jakiś ukryty talent niczym nieoszlifowany diament coś niematerialnego wartościowego ty mój świadek koronny rozdania kart pod ciążącym brzemieniem naszych zmartwień w ogniu ludzkich słabości zrzuć ze mnie zasłonę samotności określ ramy żołnierzy Twej duszy pozwól wejść otworzyć drzwi niech lód się skruszy powoli spokojnie odnajdźmy w sobie to co najlepsze z domieszką ludzkich wad, trosk nałogów w bezmiarze istnienia bezczasie egzystencji na wszystkich ścieżkach życia niech jak najmniej nas czeka rozczarowań goryczy do wypicia świat niczym pudełko niespodzianek dobrych i złych zdarzeń spełnionych i niedoścignionych snów pragnień marzeń oby jak najwięcej nam się udało zdziałać tu na ziemi niech każde z nas siebie nawzajem szanuje kocha ceni przez linie egzystencji naszego żywota unikając uderzenia nieszczęść z siłą Hefajstosowego młota gdy mówię że Cię kocham nigdy nie żartuje nie zapomnij po ostatni nasz dzień co do Ciebie moja gołąbeczko czuje