Moje poczucie istnienia odeszło wraz z zachodem słońca kiedy wszystkie kwiaty tuliły płatki z obawy przed ciemnością ja też się bałam oczy odbijały niewyraźny cień życia twoje dłonie nieśmiało przeczesywały moje włosy krew już dawno zastygła na kuchennym nożu tylko mucha niezauważona podstępnie dociskała skórę z nadzieją że upuści kroplę krwi już zastygła tylko to co niewidoczne boli najbardziej