nie możesz mnie ubrać w słowa przecież dla ciebie nie żyję jak wytwór wyobraźni szaleję popychana wiatrem smagana językami zawistnych w bezkresie płynę nieudolnie nie mam początku ni końca duszy co pragnie wiary serca w którym się miłość rodzi tylko pozornie jestem jak pył co w istocie swojej niczym jest a jednak istnieje