czerwone oczy wilka

jasność zarosła cierniową gęstwiną

gdy dumny kapłan skazał świt na śmierć

przyszłaś osnuta mroczną pajęczyną

i wtedy przestał oślepiać mnie gniew.



niech noc ostatnia do końca wypowie

blask, który wcześniej światło dzienne kryło.

samotna ścieżka wiodła mnie ku tobie,

żebym w poświacie gwiazd zobaczył miłość