Bezsenność

podle

pokąsany przez siebie

własnym mniemaniem

o porządku świata

stoję w przestrzeni

rozczarowany

bez oparcia dla stóp



coraz ciemniejsze niebo

bez względu na porę

spopielałe astry i grzyby

niewyobrażone

pomiędzy mrugnięciami oka

popękanych źrenic

spojrzeniami

mimo woli



odcinam następny palec

po kawałku

mojego ja