Przybiłem do krzyża własne ciało. Z ran wypłynęły radość, śmiech i urok, W ciele pozostał zaśniedziały smutek Do utraty sił. Smutek, który boli jak pejcz na plecach. który kłuje jak cierń na głowie I żal, który śmieje się ze mnie, Jak ci wszyscy wokół. Obłudnicy! Ja też... Ja też jestem obłudnikiem. Ta śmierć nikogo nie zaskoczyła. Ta śmierć była do przewidzenia. Śmierć powolna i bolesna, jak Krzywdy, które wyrządziłem. Czerwona, jak krew, która obmywa twarz Demona kłamstwa i ułudy, Stojącego pod krzyżem i śmiejącego się ze mnie. Śmierć przychodzi z Hadesu. Zahacza kosę o nogę i ucina ją. Zabiera mnie ze świata, kawałek po kawałku. Zrobi ze mnie niewolnika U swego tronu. Przykuje mnie łańcuchem I każe całować się po bladych stopach, Spluwając na pocięte śmiechem plecy. Przybiłem do krzyża umysł, myśli i emocje. Zamieniły się w słabości, grzechy, zaniedbania. Wylała się z nich smoła zapomnienia. Zalała moje poćwiartowane ciało, leżące na ziemi. I moją duszę przykutą do tronu Śmierci. Czuję się jak Kaj - Nie wiem co jest prawdziwe.