są jeszcze części globu gdzie niebo płacze chmurami liście szeleszczą trenem a deszcz nie ma odwagi mącić łez taktowny wiatr też rozumie że dzikie wycie byłoby nie na miejscu każdego dnia świat daremnie rozpacza wstyd mu za własną bezradność wobec mizernych zakątków gdzie umiera się z głodu ze spuchniętym brzuchem