Kto Cię skrzywdził, najpiękniejsza? Czyjże zapał spopielił ideał, kto szczątki twe cisnął na potępienie? Policzek Tylko śmiech, zębów gorzki zgrzyt Płomienie pochodni wstrętem wzniecone: -Upadek twój niżej niźli twarz mordercy z mordu rozkoszy wykrzywiona Krwawiące serca twych synów i córek Ślepnące źrenice krew krzepnie, zamarza Tak bardzo boimy się chłodu Skruszone piękno pochowajmy w trumnie bez nazwiska z obelgą na wieku Nie umiem słuchać rozrywania ścięgien ojczystych pieśni dławiący knebel wpychane w usta "paradygmat" Serc setki tchniętych zapałem Myśl czysta geniuszy zastępy na boską chwałę Kamienie rzucane by strącić kaganek szańce już martwe Czemuś nie stała jak matka drogowskazem gdy dzieciom twoim łamały się karki na skałach obłędu