nie było znamienitego obłoku co unosił bezsmak i zaciskał błękitne pięści w lawinie słońc zapadłaś w śnieżną dolinę co żądała słońca prosiła o zieleń zamierała w ciszę Nic nie znaczyło Nic w zaszytym tęczą obrazie rozmyta rzeczywistość płonęła i prosiła o przebaczenie