Płonie. Co wiecznym być miało, Czasu przetrwać próbę - Przepadło... Wzniesione przez ludzi, Przed wieków wiekami. By dosięgnąć nieba, Swymi wierzchołkami. Katedra dla Boga. Katedra dla ludzi. Ku chwale niebiańskiej, Znak potęgi ludzi. Spowita jest dymem. I ogniem splątana. Już nawet nie widać, Gargulców dumania. To koniec oznacza, Epokę co mija. Przerwana jest tama, Co światy łączyła.