Apokalipsa

Drzewa na ziemię w ukropie spadną Z żalu kolorowe liście odpadną Nigdy się nie uwolnią Będą zdychać z różaną wonią Wszystkie morza spalą się płomieniem Z pożądania wiecznym potępieniem Na samym dnie zatoczą koło Nie ulżą już chłodem cierpieniom wokoło Każde zwierze padnie na twarz przodem Przed Jego Wysokością bijąc czołem Zawyją na łące przymierza Czas już do końca odmierza! Emocje spuszczą grzechy z toni Żaden Kutas więcej ich nie obroni Nie będzie miłości skraplania Będą tylko bolesne łkania Wszystkie występki potoną w koszmarze Spotkają się w zagubienia pieczarze Zachłysną się potokiem słów Przecież tam nie ma chrześcijańskich głów! W to co sił włożyli tyle Obróci się na stosie w marnym pyle Bóg całą ludzkość pokaże Za zbyt wystawne życia kolaże Nie spotkane za bytu pragnienia Pokryją się teraz szałem olśnienia Co było ongiś niespełnione Teraz w słodycz zostanie przemienione Bez wyjątku - co ciebie niszczyli Będą pływać w jeziorze krokodyli Będą patrzeć na dzieło zbawienia A sami doznają otępienia Wszystkie czary co tobą zachwiały Znajdą się u Hadesa chwały Wieczność tam swoją przeżyją Aż je nowe demony odkryją I ta biała Kurwa błyśnie na niebie Ona także przeminie w piekielnej polewie Zamieszka w jaskrawych z ciemności komnatach Przeżyje życie w ognistych kratach Lecz ci co a życia cierpieli Ochłoną w wiecznej radości kąpieli Oni będą nosić wieczne ciało Co z Boskiej krwi Boga niezmiennie powstało.