Drzewa na ziemię w ukropie spadną Z żalu kolorowe liście odpadną Nigdy się nie uwolnią Będą zdychać z różaną wonią Wszystkie morza spalą się płomieniem Z pożądania wiecznym potępieniem Na samym dnie zatoczą koło Nie ulżą…

Chwile co są zachwiane leją się w obróconym blasku zapomnianych luster w zapomnianym śnie... płoną w czarnych chmurach lodowatych barw próbując odnaleźć choć trochę zagubionych wspomnień.

Więc to ma być smutek puste okna i wąskie drzwi pozostawione zniszczeniu temu czym było życie Więc to ma być płacz łzy odwrócone na drugą stronę spod ciężaru nieba temu dla kogo był świat Więc to ma być czas istnienie…