Cały czas, kiedy patrzysz przed siebie I widzisz tę krystalicznie przejrzystą przyszłość, Ja stoję obok i patrzę, jak potykasz się raz po raz. A czasem nawet podkładam Ci nogę, Żeby potem móc podać rękę W geście pojednania, Która rozmywa się, jak chmura na wietrze I znika we mgle, jak igła w stogu siana.