Dusza tak jak nigdy Spiralą zdarzeń staczała Się ze wzgórza płonącego gniewem. Wyznaję tylko słuszność samotności. Odłączenie i wewnętrzne wypalanie Traw pożółkłych od zamieżchłych znajomości. Tylko ludzie nieskomplikowani! Tylko ludzie prości! Tylko ludzie obcy w nieskazitelnej znajomości! I tylko psychopatyczne „tralalala” Ostatniego Duszącego się człowieka, Który w znakach się wypala.