chciałabym zaznać miłości czasem choć odrobinę lecz w życiu nie ma litości miłość ma kwaśną minę chciałabym znaleźć ramiona z należnym dla moich miejscem lecz chora duma raniona odpycha mnie twardym sercem chciałabym słyszeć ton głosu łagodny przy każdym słowie który by w duszy siał spokój nawet przy trudnej rozmowie chciałabym po troskach dnia wskakiwać ci na kolana kołysać łagodnie świat zasypiać i spać tak do rana lecz czas mnie zrodził z nicości uczucia pogrzebał w grobie chciałeś mnie uczyć radości niestety nie mam jej w sobie nie sądzisz że już jest za późno co było nigdy nie wróci stoimy jak formy puści wewnętrznie stwardniali i struci