Idzie pusty tłum niosąc uczucia złapane w siatki na motyle, idzie pusty tłum odbierając tlen, przybierając na sile, idzie pusty tłum, a jego pustka pełnych pochłania, idzie pusty tłum, pusty od dziejów zarania. Wśród niego dłonie niewinnych, wzywających pomocy, wśród niego łzy strachu, upokorzenia i niemocy, wśród niego krzyk, aby wszystko dobiegło końca, wśród niego znikł ostatni promyk słońca.