upajam się kwitnącą zorzą leniwie przymykam powieki za kaskadami śniegu się tworzą wstęgi błękitne jak górskie rzeki barwione zielenią od trawy wiosennej skąpane w różu od najsłodszych malin czerwienią zroszone nieco oszczędniej jaśnieją wśród puchu mieniącej się fali chwytają za serce swoistym urokiem muskają myśli radosne jak dzieci a ja zaklęty z utkwionym weń wzrokiem patrzę jak niebo się świeci