Mała dziewczynka z misiem w rączkach cóż może poradzić na los parszywy? Chciałabym jej pomóc tak jak każdy każdemu lecz ona się boi takich jak ja (dorosłych?) Oczy zapłakane przeciera zerka z żalem za siebie nie widzi Słońca i mnie niepocieszona ucieka Wołam ją krzyczę z nerwów sama się szarpię chcąc wyrwać z jej wspomnień czerń i żale Odchodzi całkiem inna taka cicha spokojna? aż trudno uwierzyć znikam ze łzami szczęścia